BELGİN

      Varmak, ulaşmak kendine, bir yolculuk içinde... İnsanın doğumdan ölünceye kadar geçirdiği dönemler arasında ergenlik dönemi benim favorim. Sizi bilmem ama ben o ergenlik yıllarını, ergenliğin ruhu çok seviyorum. Hayata dair ilk düşünce tohumlarının yeşerdiği, "abi noluyoruz ya?" çıkışlarının başladığı bu dönem, belirsizlikle dolu bir dönem. Benim ergenliğim gerek ailemle gerekse arkadaş çevremle sürekli bir tartışma konusu bulup tartıştığım hatta öyle ki Sokrates'in at sineği olup çevresini rahatsız etmesi gibi ben de bazı zamanlarda hiç inanmadığım ve tarafı olmadığım konuların tarafıymış gibi davranır karşı tarafla tartışacak bir zemin yaratmaya gayret ederdim. Ne yazık ki, bu ruhun alevi, hepinizinki gibi yetişkinliğe itilince yavaş yavaş söndü. O yoğun duyguların, agresif çıkışların ve "insanların düşüncelerini değiştirebilirim", "daha önce kimse böyle düşünmemiştir ben dünyayı kurtabilirim!", içimize sığamayan bu çoşkun düşünceler artık yeti...