Varmak, ulaşmak kendine, bir yolculuk içinde... İnsanın doğumdan ölünceye kadar geçirdiği dönemler arasında ergenlik dönemi benim favorim. Sizi bilmem ama ben o ergenlik yıllarını, ergenliğin ruhu çok seviyorum. Hayata dair ilk düşünce tohumlarının yeşerdiği, "abi noluyoruz ya?" çıkışlarının başladığı bu dönem, belirsizlikle dolu bir dönem. Benim ergenliğim gerek ailemle gerekse arkadaş çevremle sürekli bir tartışma konusu bulup tartıştığım hatta öyle ki Sokrates'in at sineği olup çevresini rahatsız etmesi gibi ben de bazı zamanlarda hiç inanmadığım ve tarafı olmadığım konuların tarafıymış gibi davranır karşı tarafla tartışacak bir zemin yaratmaya gayret ederdim. Ne yazık ki, bu ruhun alevi, hepinizinki gibi yetişkinliğe itilince yavaş yavaş söndü. O yoğun duyguların, agresif çıkışların ve "insanların düşüncelerini değiştirebilirim", "daha önce kimse böyle düşünmemiştir ben dünyayı kurtabilirim!", içimize sığamayan bu çoşkun düşünceler artık yeti...
(Pablo Picasso, Girl Before a Mirror) Merhaba blog'uma hoşgeldin! Bu blogumda yalnızlık temasına değineceğim. Benim için hayatımın büyük bir parçası olan bir konu. Kendisini genelde kendisiyle meşgül eden biriyim. Ve bu nedenle yalnızlık duygusu değil, direkt yalnızlığı yaşayan biriyim. Yıllarım yalnızlığı anlamakla geçti, fakat son 2-3 yıldır yoğun şekilde sosyal medya kullanımıyla hayatımın büyük bir parçası olan yalnız olma kavramını yadırgamaya başladığım, bende bir problem olduğunu ve bu problemi bulmam gerekitğini inanmaya başladığım bir döneme girmiştim. Şimdilerdeyse, o bir zamanlar sosyal medyayı neredeyse hiç kullanmayan ve Instagram hesabı dahi olmayan 3 yıl önceki halimde özlediğim duygular gün yüzüne çıktı. Yalnız kalıp kendime vakit ayırdığım, kendimi iyileştirdiğim, geliştirdiğim ve kendimi her zaman bir öncekiden daha iyi tanıdığım zamanları özledim. Pandemiden bu yana kendime yabancılaşmış gibi hissediyordum. Kimileri için pandemi dönemi daha çok kendilerin...